El registro sedimentario del lago Sant Maurici (Pirineos Centrales)

[spa] El Lago de St. Maurici (1.004818 E, 42.580801 N, 1924 m s.n.m) se localiza en la zona oriental del 'Parc Nacional d'Aigüestortes i Estany de Sant Maurici', Pirineos Centrales, Catalunya. El lago ocupa una cuenca de sobre- excavación detrás de una morrena terminal. El objetivo de...

Descripción completa

Detalles Bibliográficos
Autores: Calero Tomás, Miguel Ángel, Valero Garcés, Blas Lorenzo, Rull del Castillo, Valentí, Vegas Vilarrúbia, Teresa Elena, Garcés Pastor, Sandra, López-Vila, Julià, Camarero Martínez, Jesús Julio
Tipo de recurso: artículo
Estado:Versión publicada
Fecha de publicación:2016
País:España
Institución:Varias* (Consorci de Biblioteques Universitáries de Catalunya, Centre de Serveis Científics i Acadèmics de Catalunya)
Repositorio:Recercat. Dipósit de la Recerca de Catalunya
OAI Identifier:oai:recercat.cat:2445/136837
Acceso en línea:https://hdl.handle.net/2445/136837
Access Level:acceso abierto
Palabra clave:Holocè
Sediments (Geologia)
Paleoecologia
Paleoclimatologia
Parc Nacional d'Aigüestortes i Estany de Sant Maurici (Catalunya)
Holocene
Sediments (Geology)
Paleoecology
Paleoclimatology
Parque Nacional de Aigües Tortes-Sant Maurici (Catalonia)
Descripción
Sumario:[spa] El Lago de St. Maurici (1.004818 E, 42.580801 N, 1924 m s.n.m) se localiza en la zona oriental del 'Parc Nacional d'Aigüestortes i Estany de Sant Maurici', Pirineos Centrales, Catalunya. El lago ocupa una cuenca de sobre- excavación detrás de una morrena terminal. El objetivo de este trabajo es reconstruir la evolución de los ambientes de depósito y su relación con la variabilidad climática desde la deglaciación hasta la actualidad, basándose en un sondeo de 8,7 m de longitud de la zona profunda del lago y un modelo de edad preliminar con tres dataciones AMS 14C. Tras la retirada del glaciar, se sedimentó una secuencia de arenas carbonatadas muy finas y limos arcillosos sin materia orgánica, propios de un lago proglacial. El Holoceno temprano se caracteriza por facies de arenas finas masivas que pasan a facies de limos arenosos laminados con un aumento progresivo del contenido en materia orgánica y con algunas capas de arenas. La secuencia presenta un hiato sedimentario durante el Holoceno medio. Desde el re-inicio de la sedimentación en el Holoceno tardío (ca. 4 ka) se han depositado facies organógenas.